Han smagte døden for alle
Då Jesus hadde fått ediken, sa han: Det er fulIført! og han bøygde hovudet og gav ånda si over til Gud. Joh.19,30.

    Fiende-ringen dreg seg tettare og tettare i hop om Jesus.
    Han har no kjempa ut den indre kampen og gitt seg heilt inn under Guds vilje. Den indre sjelebyrda, som tyngde han ned mot døden, har han kasta av seg og går med faste steg til verket som ligg framføre han.
    Spaklynd og roleg tek han imot dødskyssen av Judas og går viljug med krigsfolket som skulle fanga han.
    Han bad ikkje om tolv herar med englar, som kan berga han ut or dødsens klo. Han har gjort Guds vilje til sin og går roleg som eit lam til Golgata.

    Det er eit ord i Hebrear-brevet som eg vil ta fram her. Eg trur det kan hjelpa oss til å få eit klårare syn på Jesus og det han gjorde langfredag. Det står: Men den som var gjord lite lægre enn englane, Jesus, han ser me, av di han leid døden, krynt med herlegdom og ære, så han ved Guds nåde skulle smaka døden for alle. Hebr.2,9.
    Men før me prøver å sjå hans døds-ferd, vil me stansa lite grann ved han sjølv. Me veit så lite om kven han er, og det vesle me veit, gløymer me så lett.
    Han er annieis enn alle andre i himmelen og på jorda. Han er Gud, og likevel ulik Gud. Han er menneske, og likevel ulik mennesket. Han er den som me menneske minst av alt kan forstå.
    Tanken kan på eit vis slå seg til tols med at det er ein Gud. Både mellom kristne, jødar og heidningar er det rom for han. Men Jesus Kristus? - nei, han er det ikkje plass for nokon stad - hadde eg nær sagt. Det vil seia: tanken, mannevitet kan ikkje med han. Han er den uskjønlegaste av alt uskjønleg. Han er likså hata som han er elska, han støyter ifrå likså sterkt som han dreg til, han er fjellet midt i fossen, han er gåta over alle gåter, han er lyset midt i mørket.
    «Den som fell på han, skal slå seg sund, men den som han fell på, skal smuldrast til dust.» Matt.21,44.
    I Guds ord har Jesus fått mange namn, og alle desse namn er uttrykk for det han er i seg sjølv og det han er for oss. Han svarar til alle sine namn både i seg sjølv og i sitt verk.
    Men av alle namn han ber, er det eitt som han synest elska framfor alle andre. Det er Menneske-sonen.
    Som eit barn stundom ikkje vert trøytt av å syna fram det det har fått av far og mor, synest Jesus aldri trøytna av å nemna seg sjølv med dette namn. Eit underleg namn! - - For oss skulle det vera det kjæraste namn som rørde vår tunge og rakk vårt øyra. 
    Høyr nokre ord frå Bibelen, der han nemner seg sjølv med dette namnet:
«Menneskesonen har ikkje noko å leggja hovudet sitt på.»
«Kven seier folk at Menneskesonen er?»
«Menneskesonen har makt til å forlata synder.»
«Menneskesonen skal koma i sin Faders herlegdom.»
«De må ikkje tala til nokon om synet de har sett, før Menneskesonen har stått opp frå dei døde.»
«Men eg seier dykk: Beretter skal de sjå Menneskesonen sitjande ved høgre handa til kongen i det høge og koma i hirnmelskyene.» «Menneskesonen er komen for å søkja og frelsa det som var fortapt.»
«Liksom Moses lyfte opp ormen i øydemarka, såleis skal Menneskesonen lyftast opp.»
«Og han har gitt han makt til å halda dom, for di han er Menneskesonen.»
«Når de får opphøgt Menneskesonen, då skal de kjenna at eg er han.»
«Timen er komen at Menneskesonen skal herleggjerast. - - No er Menneskesonen herleggjord, og Gud er herleggjord i han.»
    Då steinane hagla om Stefanus og himmelen opna seg for han og andletet hans lyste som ei sol, ropa han ut: «Eg ser Menneskesonen standande ved Guds høgre handl --»
    Då Daniel i synet sitt ser enden på denne tidsalder og solrenninga til den tida me ventar på, seier han: «Sidan fekk eg sjå i nattesynene, korleis ein som likna ein menneskeson, kom med himmelskyene; han gjekk bort til den gamle og vart førd fram for han. Og han fekk velde og ære og rike, så alle folk og ætter og tungemål skulle tena han. Hans velde er eit evig velde, som ikkje skal verta teke ifrå han, og riket hans skal ikkje rikkast.»
    Her er mange fleire ord i Bibelen som ber bod om det same namnet, men dette får vera nok her. Lat oss så også bita merke i at det står Menneskesonen. Ikkje em av sønene, men den eine, vår san, sonen til ætta.
    Og på same vis som han er Menneskesanen, er han også Guds-sonen.
    I han er Gud, i han er mennesket. I han er eg, i han er du. Der, i denne underlege mann, i dette under over alle under, møtest Gud og menneske att.
    Lat dette frelse-under lysa for din tanke og trøysta ditt hjarta.
    Men nettopp for di han er vår son, er han også fødd med vårt ansvar og vår dom. Heile den skuldige menneske-ætta står for Gud i han. Som me er skuldige i den første Adam, er den andre Adam skuldig for oss.
Menneske-sonen!
    I han får me døra opp att ut frå synda, domen, straffa, døden og helvete, for di han leid døden og smakte døden for alle.


Desse to ord: lida døden og smaka døden, skal syna oss at Jesu liding var lang og pinefull. A smaka døden er meir enn å døy. Den som får ei kula i panna, han døyr, men smakar ikkje døden. Men den som lever og lid dødskval utan å få døy, han smakar døden. Han drikk dødsskåla ut til botnen.
    Som du og eg var skuldige til å smaka døden til evig tid utan å få døy, måtte Jesus lida den evige død for alle. Døden er forbanning over det liv som har brote livslovene. lnn under denne forbanning gjekk Jesus og vart ei forbanning for oss. Då han låg mellom trea i hagen og sveitten fall som blodsdropar på jorda, då ropa han: «Hjarta mitt er så fullt av sorg - det er som det ville bresta!»
    Kor langt var det att til døden då?
    Eg trur at om ikkje ein engel frå himmelen hadde kome og gitt han kraft, så ville hjarta hans ha broste der i hagen. Men han skulle ikkje døy då, han skulle berre smaka døden.
    Satan freistar han gjennom ein av hans beste vener, og han vert seld til døden av sine eigne. Ei knust sjel under angest, og ein sundslegen kropp under piskeslag. Han som ber alle ting ved sitt ord, han sig i kne under korset av blodtap og vanmakt.
    I dette dødsens fangtak møter han all Satans makt, all synd i verda og Guds rettferdige krav.
    Herren fann hugnad i å knusa han. Himmelen vart stengd og helvete opna. Han som frå æveleg tid hadde leika for Guds åsyn og alltid sagt «far», han ropar no ut si grenselause sorg og kvide: «Min Gud, min Gud, kvi har du forlate meg?»
    Han er som ein orm og ikkje som ein mann.


Han smakte døden for alle - ja, han smakte døden av - Guds nåde.
    Det er Guds nåde som møter oss på denne måten. Ikkje ved at Gud synest synd i oss og gir oss nåde, men ved at Jesus lid og smakar døden for alle.
    Dette er ikkje rasjonalist-guden. Dette er ein hellig og rettferdig Gud, som krev dom og straff over synda. Dette er han som går i døden for å kjøpa oss fri og løysa oss ut med sitt blod. Guds nåde vert gitt oss ved at Jesus smakar døden for alle.
    Men lat oss no framfor alt ikkje kløyva Gud i to for tanken og trua. Det er ikkje så at her er ein Gud som krev og ein som gir. Det er den same Gud som både krev og er i Kristus og utsonar verda med seg sjølv.
    Han krev og han gir gjennom Jesus Kristus, vår Herre. Og denne Jesus Kristus er Menneske-sonen og Gudssonen.
    Gud var i Kristus og utsona verda med seg sjølv, så han ikkje tilrekna dei syndene deira. Dei vart tilrekna Kristus, og han vart gjord til synd for oss.
    I sitt kjøt - hugs det: i sitt kjøt, i sitt menneskevære - avlyste han den lova som kom med bod og føreskrifter (Ef.2,15 ) og strauk ut det skuldbrevet som var imot oss, det som var skrive med blod, det tok han bort då han nagla det til korset (Kol.2,14 ).

Meg arme barn å få til brud,
derfor korsfestes himlens Gud.
Ufattelige kjærlighet
som englene selv undres ved.

Du gikk for meg en blodig sti,
og jeg som skyldig var slapp fri.
Guds vredes skål du tømte ut,
så dyrekjøpt er jeg din brud.

«Difor, liksom ein manns fall vart til fordøming for alle menneske, så vart og ein manns rettferdige gjerningar til livsens rettferdiggjering for alle menneske. For liksom dei mange vart syndarar ved at det eine menneske var ulydig, så skal og dei mange verta rettferdige ved at den eine var lydig.» Rom.5,18-19 .
    Det som vart øydelagt av den første Adam, er no sett i stand att av den andre Adam. No er gjerdet nedbrote, og engelen som stengde porten til paradiset, er teken bort. Kristus har ordna vår sak for Gud.
Det er fullført!
Alle som no vil koma og gripa i trua det Kristus har gjort og er for oss, dei står for Gud i Kristus som dei aldri hadde synda. Det er den store trøysta som langfredag gir oss menneske.


Så elska Gud verda!

---